zo. mei 16th, 2021

Bestaat de ultieme, ene, ware waarheid? Als mensen registreren wij onze omgeving via voelen, horen, ruiken, proeven en zien. Al deze zintuigelijke waarnemingen komen binnen in het limbisch systeem van waaruit de eerste selectie gemaakt wordt tussen “is dit goed voor mij?” of “is dit niet goed voor mij?” een evolutionair oud mechanisme welke diep verankerd zit in onze DNA. Dit DNA wordt dus beïnvloed door prikkels van buitenaf en reageert emotioneel. Dit is perceptie, uitgevoerd door het brein. Dat gebeurt puur op gevoel wat een emotie teweeg brengt, er zit geen enkele bewuste gedachte achter (nog niet).

Dat gevoel is nodig omdat dit vele malen sneller verwerkt wordt door het brein dan bewuste gedachten. Nodig in situaties die (levens-) bedreigend kunnen zijn waar onmiddellijke fight-flight-hide response (actie) als reactie jouw als mens veilig gaat stellen.

Gelukkig vandaag de dag hebben we niet vaak zulke extreme keuzes maar op een subtieler niveau gebeurt dat, in onze huidige maatschappij 24/7/365 (elke moment van de dag, week en jaar) – weinig gelegenheid tot rust – die rust is nodig om te herstellen en de processen in het lichaam te balanceren, daarmee energie regulerend en (op cel niveau) bijdraagt tot een langer leven met een betere kwaliteit.

Er zijn verschillende vormen van stress maar in deze blog beperken wij het tot “positieve” en “negatieve” stress. Zo ken ik managers die helemaal “los” gaan en vol enthousiasme vertellen dat zij het druk-druk-druk hebben, 80 uur of meer werken, een gezin onderhouden, sporten (vaak cardio gericht – heerlijk die adrenaline pomp – later hierover meer), vrienden onderhouden, overal kansen zien, weinig problemen kennen en goed slapen. Zij ervaren dat als positieve stress. Althans, in hun “waarheid”. Waar een ander al helemaal in paniek raakt (en het dus ziet als negatieve stress – een andere waarheid) en het overzicht verliest gaan deze managers gepassioneerd door het leven. Dat is maar net hoe je deze perceptie “interpreteert” die je als mens als tweede stap neemt. Daar komen o.a. de bewuste gedachten ten tonele. De ratio houdt van overzicht en plannen, structuur en duidelijkheid.

Er zijn enkele van deze managers die door het leven gaan zonder hoegenaamd veel ziekte. Daar is hun aandacht niet op gericht, zij hebben er werkelijk “geen tijd” voor en staan positief in hun leven. Deze mensen floreren. Er zijn echter hele volksstammen managers die uiteindelijk uitgeput raken met zeer grote kans op een verscheidenheid aan serieuze klachten zoals burnout, hartaanval, hersenbloedingen, hoge bloeddruk, hoog cholesterol maar ook op latere leeftijd richting het pensioen komen allerhand klachten “tevoorschijn” waar het lichaam nu “de tijd” voor krijgt maar al teveel heeft ingeleverd om zonder hulp goed te herstellen. Dementie, alzheimer of slechte mobiliteit, om een paar te noemen.

Vandaag de dag kun je bovenstaande ook plotten op vele discussies die nu gaande zijn. Is de lockdown wel nodig, is Covid19 echt zo gevaarlijk, moet je wel niet vaccineren, werken mondkapjes nu wel of niet? Mensen die ernstig geraakt zijn door Covid19 ervaren een geheel andere waarheid dan mensen die het virus nauwelijks “gevoeld” hebben en daarmee een andere kijk kunnen hebben of de lockdown wel of niet nodig is en of mondkapjes nu wel/niet werken en de behoefte aan wel/niet vaccineren.

Uiteindelijk komt het op één ding neer: allereerst het respecteren en accepteren van elkaars mening / beleving van “jouw” “de ander zijn” waarheid, hoe tegengesteld die ook mag zijn. Elkaar waarderen voor wie we zijn en open staan voor elkaars zienswijze. Door op een positieve manier het gesprek met elkaar aan te gaan zonder de wil om de ander fanatiek te willen overtuigen (ego) komt consensus, harmonie en daarmee balans in onze samenleving. Het beste medicijn om vooral elkaar gezond te houden.

Dat is een kwestie van perceptie en interpretatie vanuit liefde gehandeld.

Door ronald